content top

Choroba psychiczna jest podstawą do ubezwłasnowolnienia chorego

Orzeczenie w sprawie o ubezwłasnowolnienie zależy od rodzaju i stopnia nasilenia choroby oraz od indywidualnych objawów występujących u danej osoby (por. postanowienie SN z 19.08.1971 r., I CR 297/71). Ubezwłasnowolnienie może być orzeczone tylko w interesie i dla dobra osoby, której wniosek dotyczy, w celu zapewnienia jej pomocy w prowadzeniu swych spraw lub uzupełnienia braku możności kierowania swoim postępowaniem (por. postanowienie SN z 11.08.1971 r., II CR 295/71). Chodzi o ochronę interesów osobistych lub majątkowych osoby fizycznej, ale też interesów jej otoczenia.

Ubezwłasnowolnienie całkowite i częściowe

Ubezwłasnowolnienie całkowite może być orzeczone zarówno w stosunku do osoby pełnoletniej, jak i niemającej ukończonych lat osiemnastu, ale mającej ukończone lat trzynaście. Ubezwłasnowolnić częściowo można z kolei wyłącznie osobę pełnoletnią. Orzeczenie ubezwłasnowolnienia nie wchodzi w ogóle w grę w stosunku do osoby, która nie ukończyła trzynastu lat, gdyż osoba taka nie ma w ogóle zdolności do czynności prawnych.


Source: Gazeta prawna

Udostępnij:
RSS
Follow by Email
Facebook
Twitter
LINKEDIN